15. jun, 2016

De kat van Ingmar Bergman

Neergang

We hebben haar Carambole genoemd. Oorspronkelijk heette ze Séverine en was ze ongelukkig.

Ik heb haar uitgekozen in het dierenasiel omdat ik dacht dat ze het bij ons beter zou hebben.

We hadden in 1995 een groot huis met ruimte voor een kat en een driebandbiljarttafel. Ik was toen nog met mijn foute man.

Even leek het er op dat de moeilijkheden aan de kant waren en het leven lachte ons toe, maar dat was maar schijn. Carambole was zich van geen kwaad bewust. Ze leefde haar eigen leventje. Ze had zo haar eigen karakter. Soms schonk ze me enige aandacht, soms ook niet. Ze had een pijnlijk verleden dat ze niet wilde opbiechten. Ik had daar respect voor.

Op zich was ze schoon, en ging ze graag naar de kattenbak, maar ze had aanvallen van diarree, en dan kon het overal liggen. Het stelde problemen, tot ik ontdekte dat het van melk kwam. We leefden toen in een groot huis met andere mensen, en het duurde even voordat iedereen doorhad dat je Carambole beter geen melk kon geven. Ze likte die wel met graagte op, maar met desastreuze gevolgen.

Op een gegeven ogenblik hadden we zelfs drie katten. Toen sloeg het noodlot toe. Foute man nam een aantal foute beslissingen, of nam de goede niet. We dienden het huis op te geven en naar een appartement te verhuizen. De kleine zwarte kat, die een bijzonder opgeruimd en speels karakter had, nam de benen en werd niet meer teruggezien. De witte is na een volgende verhuizing naar een nog kleiner appartement uit het open raam van de vijfde verdieping gevallen.

Ik stel me nog altijd de vraag of mijn foute man niet voor deze feiten verantwoordelijk zou kunnen zijn. Ik bedoel de verdwijning en de val uit het venster. De witte was wel een idiote kat, en de zwarte liep graag weg, maar ik kan me toch niet van de indruk ontdoen dat het toeval een handje geholpen is geweest.

De grijze bleef over en op dat ogenblik is dit portret van haar geschreven, van een kat die niet maalde om CNN en de oorlogstaferelen, maar die zich wel kon interesseren voor zwart-witfilms van Ingmar Bergman. Toen het afgelopen was met de foute man, diende ik alweer te verhuizen, om alleen te gaan wonen. Zo zag ik me verplicht Carambole weer terug naar het dierenasiel te brengen.