20. mei, 2016

Missie

Geslaagd

Ik heb de cataractoperatie achter de rug. Ik ben onder het mes genomen en met bekwame vaardigheid van de staar bevrijd, die mijn rechteroog trof en mijn zicht meer en meer hinderde.

Van dag een, of tenminste nadat de oogschelp verwijderd was, heb ik een bijna perfect zicht. Neem nu lezen. Ik zie de letters beter,  al kan ik het boek nu verder van me afhouden. Ik hoef niet meer te loensen en te knipperen om verder te kunnen lezen. Ook aan het computer scherm, kan ik rustig achteroverleunen en toch nog alles kunnen lezen.

Ook zie ik geen bloemetjes meer. Ik zag een roosvorm als ik bij nacht naar verre straatlantaarns keek. Niet één roos, maar elke lantaarn had zo een kroon. Het leek op een wiel met spaken.

Dat komt omdat bij deze vorm van cataract de kern van de lens is aangetast, het meer centrale gedeelte.

Daardoor worden de centrale stralen afgebogen en zo vormen ze een kring, met vijf of zes onregelmatig verdeelde stralen, wanneer ze op het netvlies vallen. Het motief is telkens hetzelfde en verandert niet tenzij je vooroverbuigt of achteroverleunt, want dan verschuift het een beetje. Ik zal niet de hele optica uiteenzetten, maar neem het van mij aan, dat het bloemetje er niet meer is, dankzij de operatie.

Mijn moeder heeft het ook laten doen met ook een zeer goed resultaat. Staar is iets waar de moderne zorgtechniek van vandaag een uiterst adequaat antwoord op gevonden heeft, in mijn geval verzekerd aangezien ik al die jaren ook premie betaald heb. Ik vind dit een zeer goed systeem. Het laat professioneel handelen toe van de beste kwaliteit en dat toegankelijk voor zoveel mogelijk mensen.

Zowel voor mijn moeder, die gepensioneerd zelfstandige is – en iedereen weet dat dit een armoedig pensioen oplevert – als voor mij, die van een arbeidsinkomen geniet. We hebben alle twee onze operatie gekregen, van dezelfde kwaliteit, voor een prijs die we aankunnen. Dat is het openbaar geheim van het rijnlandmodel van de sociale zekerheid.

Ik zou haast schrijven dat het een kostbare verworvenheid is, zij het niet, dat niets wat een dagelijkse inspanning vraagt ooit verworven is. Het is maar verworven zolang we daar blijven in geloven. In een boodschap van solidariteit.