22. apr, 2016

O ironie

Ontkenning

Ik heb in het geval van Herman Brusselmans nog een tijd zitten twijfelen of zijn gewraakte stuk ironisch bedoeld kon zijn. Het klinkt zo grotesk dat er misschien een dubbele bodem onder zit. Als die er is, zit hij goed verborgen, want ik heb hem niet gevonden.

Nu kan ik al heel mijn leven best zonder Herman Brusselmans. Ik heb me nooit tot hem aangetrokken gevoeld, maar hij stoorde ook niet. Zolang er batterijen zitten in de afstandsbediening zodat ik hem snel en doeltreffend weg kan zappen zodra zijn treurwilgkapsel in beeld komt. Helaas is het probleem intussen uitgedijd.

Liesbeth Homans komt bijvoorbeeld ook met een opiniestuk waarin zij het bestaan van het racisme ontkent. Vlaanderen heeft zijn best gedaan, hou dus maar op met zeuren. Probleem opgelost. Wel, al degenen die het bestaan van discriminatie en achterstelling loochenen  zouden er beter op de eerste plaats voor zorgen dat er minder is om over te klagen.

Schiet niet op de boodschapper. In mijn ervaring van huisarts in een uiterst gemengde stadsbuurt zie ik de gevolgen elke dag. Er is wel degelijk racisme in dit land, en nog veel meer in Vlaanderen dan in Brussel. Sorry. Dat is mijn stellige indruk. Waar het in Brussel om individuele oprispingen gaat, zie ik in Vlaanderen een heersend klimaat van xenofobie en achterdocht, met geringschattende uitlatingen omtrent alles wat links en vreemd is.

Dat is allemaal een pot nat. Het is een hardvochtige samenleving geworden, waarin ik me niet kan herkennen, die meer en meer macht geeft aan de machtigen. Het sociale model dat we met zijn allen hebben opgebouwd staat onder grote druk, van binnenuit onder meer door de vergrijzing en de verpaupering, van buiten uit door de toestroom van nieuwkomers.

Dat laatste hoeft geen ramp, maar kan een zegen zijn, als deze groepen in het economisch gebeuren kunnen worden ingeschakeld. We moeten hun vaardigheden beter en sneller leren herkennen en hen naar een verantwoordelijke positie in onze maatschappij toe leiden, voor zover het om werkgeschikte mensen gaat, en voor de anderen zullen we ook moeten zorgen.

Er zit niets anders op. Net als ieder ander land zullen wij met de uitdagingen van het vluchtelingenprobleem moeten leren omgaan, wetende dat er in de toekomst nog heel wat klimaatvluchtelingen op ons af komen als we zo doorgaan de atmosfeer te verzieken.