19. nov, 2015

Nabeschouwing

De droom van Molinos is niet uitgekomen. Het heeft niet mogen zijn. Miguel is in 1696 gevangenschap gestorven, grotendeels vergeten. Het is niet dat hij een beweging of een orde heeft nagelaten. Tot de bevrijding is het nooit gekomen, behalve wellicht de innerlijke bevrijding, de vrijheid van de geest.

Molinos is in gevangenschap gestorven. Moeten we geloven dat hij tot inkeer kwam en zijn dagen in boetedoening en versterving doorbracht, zoals toenmalige bronnen ons willen doen geloven? Zou hij erin geslaagd kunnen zijn, de lijn van zijn geschriften door te trekken, om zich zonder weerstand over te geven aan de ongemakken van zijn vrijheidsberoving.

Heeft hij zijn ziel in god kunnen uitstorten? We hebben er het raden naar.

De Geestelijke Gids is  op de index geplaatst. Het boek is verboden en werd in de bibliotheken uit de rekken gehaald. Het boek dat beloofde de ziel nader te brengen tot haar innerlijke zelf, om zich in Gods Oneindigheid uit te storten werd onvindbaar in de katholieke landen, maar werd nog wel eens gedrukt in de protestantse gebieden.

Het verhaal is literatuur geworden. Onze kennis over de schepping putten wij uit de openbaring en de wetenschap. Uit de literatuur kortom. ‘Miguel Molinos, de laatste ketter’ is een verhaal uit het verleden over een man die ons ondanks alles over de eeuwen heen heeft aangesproken.