Dagboek Mei 2012

31. mei, 2012

Ik heb je gemist al heeft het niet zo lang moeten duren. Ik vind het niet leuk als de routine van de dag doorbroken wordt doordat zich technische problemen aandienen die buiten ons bereik liggen, zodat we er niets kunnen aan doen.

Ze zouden toch een bordje kunnen neerzetten met de mededeling: server 24 u gesloten wegens onderhoud, of omdat iemand zich verslapen heeft, of wat ook de reden mag zijn. Dat is toch zoals met mensen die geen trein vinden op het perron. Je wil toch weten waarom, is het een staking of een zelfmoord geweest en je wil weten hoelang het gaat duren voor het weer werkt.

Niets van dat alles bij de heren van het internet die ineens de stekker eruit trekken en trek uw plan, zoals dat in het Zuidnederlands heet. Maar goed ze hebben toch al iets gedaan om het goed te maken want we kunnen al wat meer, zij het nog altijd geen muziek.

Het einde van de pret zonder horizon of ochtendgloren. Maar we maken het goed door gebruik te maken van de nieuwe mogelijkheden om u nog meer lering en vermaak te brengen.

29. mei, 2012

Het ethnografisch museum van Paphos. Een enige belevenis. Het engeltje is echt wel een beetje campy, en hoe je dat in het Nederlands moet vertalen weet ik niet, maar edelkitsch komt in de buurt.

29. mei, 2012

Ok, we gaan morgen terug naar de vervelende werkdag, al kijk ik er ook wel naar uit, en het is wat ik doe om in leven te blijven en op het einde van de maand de huren te betalen. Ik heb de job altijd graag gedaan en ik ga er met plezier naar terug.

Ik kan me niet beklagen over het leven dat me zo in de schoot is geworpen en dat schril afsteekt, in mijn persoonlijk geval, bij de voorafgaande decennia. Pret in het leven en vrede vinden met de naasten. Doen wat je kunt binnen de perken van je mogelijkheden.

Ben helemaal in mijn nopjes met het wonderbaarlijke compliment dat ik van mijn zus heb gekregen, dat ze me toch apprecieert. We vinden elkaar in de ontstane thuiszorgsituatie.

Ik vind dat het wel past in de lijn van onze opvoeding, en van het voorbeeld dat onze ouders ons hebben gegeven: doen wat moet en geen gezeur. Wat je ook zo vaak toch nog bij de verpleegkundigen ziet. Toch nog door blijven gaan.

Doe wel en zie niet om. Ik heb als zoon, geheel in de trant van het psychoanalytisch discours, een conflictueuze relatie met de vader, die nu meer en meer onderwerp en voorwerp van een diepe persoonlijke liefde is geworden, maar gedurende mijn hele jeugd toch ook steen des aanstoots was.  

Volgens Freud is de strijd tussen vader en zoon een van de sterkste drijfveren van de persoonlijkheidsontwikkeling. Hij was de man die ik moest overtreffen. Ik kan dat nu schrijven zonder rood te worden, want het is nu al weer zoveel verder doorgeëvolueerd.

Het is een competitieve verhouding geweest, soms hard en ongenadig, zodanig dat je je achteraf toch wel een beetje schaamt voor de ergernis die je hebt gegeven. Er is uiteindelijk toch gebleken dat er behalve de twisten en de tegenstrijdigheden toch iets bestaat dat nog veel sterker is en dat is de liefde uiteindelijk toch wel weer.

In dit geval dan de liefde voor een broos en breekbaar geworden man  van een uitzonderlijk gehalte, met een ijzeren wil en een onplooibare werkkracht, die zich nu uitput naarmate het ene na het andere orgaan het laat afweten. Het is een aftakelingsproces, jazeker. Dat kun je niet ontkennen.

Zolang hij echter zelf de moed opbrengt om met de dagelijkse demonen van de zorgbehoevendheid af te rekenen, mogen wij hem niet in de rug schieten door de moed al te snel op te geven. Je moet niet alleen kijken naar die neerwaartse spiraal, maar ook nog naar de persoonlijke wil die daar onverdroten tegen de stroom blijft inzwemmen.

Die flikkering ligt nog steeds in die ogen. Die wil, die geest, dat onderscheidingsvermogen is nog immer daar. En het blijft dan ook je vader. Hij zal het niet graag hebben dat ik over hem spreek. Ik zal vanaf nu daar dan ook mee stoppen, en het was alleen maar goed voor een keer. Dat praten erover bedoel ik. Het zorgen gaat gewoon door en je hoopt altijd dat het eeuwig zal zijn.

 Op de foto: de geboorte van Venus (Petra Tou Roumiou)

28. mei, 2012

Sinksen heet dat bij ons. We eten dan asperges met een gebraad en kroketten.

Traditie, sla me dood, maar het is echt de Vlaamse feestmaaltijd bij uitstek die mijn moeder zelf voor ons heeft klaargemaakt.  Het heeft me geweldig gesmaakt, al waren ze allebei moe. Ze hebben daar een prachtprestatie neergezet, van fitheid en opgewektheid.

Hoe breekbaar en hoe broos ze zijn geworden en hoe toch nog koppig door levend en er nog volop van genieten. Dan ben ik maar wat blij met de voorzieningen die er zijn in Vlaanderen wat thuiszorg betreft.

Daardoor is het mogelijk geworden dat mijn vader naar huis is kunnen terugkeren. Mijn hoed af voor de verpleegkundigen en andere zorgverleners die zich hiervoor inzetten, met behulp van een aandachtige huisarts.

Ik ga natuurlijk niet zelf de huisarts van mijn ouders zijn, want dat zou vloeken met alle beginselen. Ik zal wel eens bijspringen met een voorschrift, maar niet in die mate dat ze het zouden uitstellen de huisarts te raadplegen.

Want nu ik eens in de andere schoenen sta, is het best wel goed te vernemen dat het beroep toch een functie heeft in het geheel van de zorgmelkweg die er omtrent mijn vader ontstaan is. Iedereen die er bij betrokken is zal er wel zijn licht laten op schijnen.

We hebben een prachtige maatschappij geschapen die in staat is een verzwakte en bijna geknakte oude man nog een zinvol bestaan te bieden, omringd door de zorgen van zijn naasten en in zijn vertrouwde omgeving.

Het mag wat kosten, en of we dat nog lang gaan volhouden, weet ik ook niet. Wij wel als familie, maar of onze maatschappij dat nog kan dragen straks, dat is een ander paar mouwen. We moeten het blijven doen zo lang we kunnen, zoveel is zeker.

Nie pleuje en blave stoempe.

 

27. mei, 2012

We zijn terug uit Cyprus, een warm een aantrekkelijk land met brave en werkzame mensen.

Het was er goed weer en iedereen was vriendellijk. Geen gebedel of verkoop van tapijten. Er komen veel Russen.

Het zijn eigenlijk Grieken in hart en nieren, ook al zijn het Cyprioten.

Zweden heeft net het Eurovisiesongfestival gewonnen met een Marokkaanse zangeres.

Cyprus heeft het ook goed gedaan met een nummer dat heel veel lange vrowenbenen te zien gaf in een klassiek decor.