23. sep, 2017

Scrovegni kapel

Deel twee

De toon was gezet. Meer gangen dan zalen en om elke hoek stond wel een suppoost, om te zeggen waar we naartoe moesten en zo te verzekeren dat we niets zouden overslaan. Zo werden we naar het beschilderde crucifix van Giotto gebracht dat daar hangt. Zowat het hoogtepunt van de pinacotheek, en de juiste voorbereiding voor het bezoek aan de eigenlijke Scrovegni kapel.

Toen het uur van ons bezoek sloeg, verzamelden wij met onze lotgenoten in het voorgeborchte, en hadden uitzicht op het gebeuren. De groep die ons vooraf ging zat in een glazen kooi naar een video te kijken, en de groep die daar aan vooraf ging, bevond zich in de eigenlijke kapel. Klokslag om de twintig minuten komt er een groep uit de kapel, waarna de volgende uit de glazen kooi in de kapel kan, en de nieuwe in de glazen kooi gaat zitten, om zich in de video te verlustigen.

Die videovoorstelling is uitbundig geïllustreerd en zeer informatief moet ik zeggen. Het is allemaal wel professioneel gedaan. Niets op aan te merken. Dan heb je dat uitgezeten, en dan mag je eigenlijk de Scrovegni kapel in, gedurende twintig minuten om het allemaal te ondergaan. Nou dat is veel te kort. Moet je dat thuis nog eens allemaal gaan googelen om het terug te zien, of je met het platenboek kopen. Er is natuurlijk een goed voorziene museumwinkel.

Na twintig minuten moet je deze magische ruimte helaas al verlaten, wat ik bijzonder spijtig vind, maar gezien de conserveringsvereisten wel te begrijpen. Ik blijf het echter een vreemde ervaring vinden. Ik heb nooit zo’n museumpersoneel meegemaakt dat er alert op getraind is bezoekers in de gewenste richting te leiden, en er zich van te vergewissen dat de vereerde gast niets overslaat.

Nadrukkelijk didactisch en tamelijk autoritair, zo komt dat bij mij over. De bedoeling is niet de museumbezoeker op zijn gemak te laten genieten, dat is wel gebleken. Nee, het ging veel meer om iets bijbrengen, opvoeden, vormen, en ook bewaren voor de toekomst. Allemaal met de beste bedoelingen, maar dan met dat kleine beetje dwang, met een zuur nasmaakje.

Je wordt zo door een procedure gehaald, een programma dat in een vooraf bepaalde volgorde moet afgelegd worden. Uitzonderingen mogen niet, en als die toch optreden dan is er de waakzame staf die de verdwaalde kunsttoerist terug naar het juiste spoor vergezelt.