Blog Zomer 2017

27. sep, 2017
http://www.teatrolimpicovicenza.it/en/

Mooie foto's op deze officiële website van het Teatro Olimpico in Vicenza, dat nog altijd als theater actief is op de scène en in het universele decor dat Palladio bedacht.

http://www.teatrolimpicovicenza.it/en/

26. sep, 2017

Palladio

Vicenza, op zeventig kilometer van Venetië, is de stad van Andrea Palladio (1508-1580.) Een geniale architect, die niet alleen bouwde, maar ook schreef. In en om Vicenza zijn nog vele bouwwerken van zijn hand bewaard gebleven. Hij greep terug op de Oudheid, en inspireerde zich op de Griekse en Romeinse wijze van bouwen, en vooral Vitruvius.

Al zijn gebouwen zijn te vinden binnen het gebied van de toenmalige Republiek Venetië. Zijn opvattingen vatte hij samen in zijn meesterwerk ‘Vier Boeken omtrent Architectuur.’ Het werd al snel beroemd en is dat altijd gebleven en zijn invloed op latere generaties blijft nazinderen en werkt nog altijd voort.

De stad Vicenza en de Palladiaanse villa’s maken deel uit van het Unesco Werelderfgoed. Er is een Palladio museum, een aantal gebouwen die je gezien moet hebben, waaronder het merkwaardige Teatro Olimpico, een theatermet een permanent decor dat een stratenkruising voorstelt, met een verbluffende perspectiefwerking die je niet op foto kunt weergeven.

Het wordt nog steeds bespeeld. Johann von Goethe noemt tijdens zijn Italiaanse reis Palladio een genie en vindt het onafgewerkte klooster van Santa Maria della Caritá het meest volmaakte architectonisch werk op aarde. Al die gebouwen staan daar nog, bijna vijfhonderd jaar nadat ze zijn opgericht.

Het Palazzo Chiericati, op een steenworp van het Teatro Olimpico, huisvest een museum met suppoosten die niet zo autoritair waren als in Padua, maar die ons in verschillende gedaanten op elke verdieping toch goedlachs opmerkzaam erop maakten welke dingen er nog te zien waren, zodat we niets zouden missen. Wat dat dan was, ben ik niet zo kapot van. Ik heb er niet zoveel van onthouden, maar het was wel aardig om een Palladio gebouw ook van binnen te zien.

Buitengekomen kreeg ik een aanval van de slappe lach omwille van de bemoeienissen van het Italiaanse museumpersoneel, na Padua nu in Vicenza. Om de Villa Rotonda te zien, wellicht het meesterwerk bij uitstek, dienden we met de auto te rijden. Het domein is niet toegankelijk, maar we zagen de villa vanop straat staan, en konden van twee kanten foto’s nemen, om dan moe maar voldoen huiswaarts te keren.

25. sep, 2017
mycornerofitaly.com

Een mooie beschrijving met foto's van het historische Caffé Pedrocchi in Padua in het Engels.

http://mycornerofitaly.com/caffe-pedrocchi/

24. sep, 2017

Zowat het mooiste café ter wereld. Byron en Stendhal bezochten het al, los van elkaar wel te verstaan.

23. sep, 2017

Deel twee

De toon was gezet. Meer gangen dan zalen en om elke hoek stond wel een suppoost, om te zeggen waar we naartoe moesten en zo te verzekeren dat we niets zouden overslaan. Zo werden we naar het beschilderde crucifix van Giotto gebracht dat daar hangt. Zowat het hoogtepunt van de pinacotheek, en de juiste voorbereiding voor het bezoek aan de eigenlijke Scrovegni kapel.

Toen het uur van ons bezoek sloeg, verzamelden wij met onze lotgenoten in het voorgeborchte, en hadden uitzicht op het gebeuren. De groep die ons vooraf ging zat in een glazen kooi naar een video te kijken, en de groep die daar aan vooraf ging, bevond zich in de eigenlijke kapel. Klokslag om de twintig minuten komt er een groep uit de kapel, waarna de volgende uit de glazen kooi in de kapel kan, en de nieuwe in de glazen kooi gaat zitten, om zich in de video te verlustigen.

Die videovoorstelling is uitbundig geïllustreerd en zeer informatief moet ik zeggen. Het is allemaal wel professioneel gedaan. Niets op aan te merken. Dan heb je dat uitgezeten, en dan mag je eigenlijk de Scrovegni kapel in, gedurende twintig minuten om het allemaal te ondergaan. Nou dat is veel te kort. Moet je dat thuis nog eens allemaal gaan googelen om het terug te zien, of je met het platenboek kopen. Er is natuurlijk een goed voorziene museumwinkel.

Na twintig minuten moet je deze magische ruimte helaas al verlaten, wat ik bijzonder spijtig vind, maar gezien de conserveringsvereisten wel te begrijpen. Ik blijf het echter een vreemde ervaring vinden. Ik heb nooit zo’n museumpersoneel meegemaakt dat er alert op getraind is bezoekers in de gewenste richting te leiden, en er zich van te vergewissen dat de vereerde gast niets overslaat.

Nadrukkelijk didactisch en tamelijk autoritair, zo komt dat bij mij over. De bedoeling is niet de museumbezoeker op zijn gemak te laten genieten, dat is wel gebleken. Nee, het ging veel meer om iets bijbrengen, opvoeden, vormen, en ook bewaren voor de toekomst. Allemaal met de beste bedoelingen, maar dan met dat kleine beetje dwang, met een zuur nasmaakje.

Je wordt zo door een procedure gehaald, een programma dat in een vooraf bepaalde volgorde moet afgelegd worden. Uitzonderingen mogen niet, en als die toch optreden dan is er de waakzame staf die de verdwaalde kunsttoerist terug naar het juiste spoor vergezelt.