29. mrt, 2016

Adelheid

Een land, een kerk, een koning.

Er zijn allerlei manieren mogelijk om de Islam in een kwaad daglicht te stellen. Zo merkt Maria Adelheid barones Doornaert (Kortrijk, 31 december 1945) fijntjes op dat de meeste moslims uit landen komen waar de scheiding tussen kerk en staat niet doorgevoerd is.

Daarmee wil ze laten verstaan dat de Moslims niet zo goed kunnen omgaan met de democratische waarden en dat het voor hun te hoog gegrepen is, mee te praten in het openbaar debat. De Islam is hier iets dat van buiten komt en waar iets mis mee is.

Het is trouwens een gratuite uitspraak die nergens op berust. Het is gewoon onwaar. Ik zie in de moslimlanden juist een zeer grote verscheidenheid in de verhoudingen tussen het geloof en de staatsmacht. Het is veelal de staat die zich met de godsdienst bemoeit, veeleer dan omgekeerd. De macht kleedt zich graag in een godsdienstige mantel als het zo uitkomt. Moeten wij dat de godsdienst verwijten? Het is trouwens ook bij ons altijd voorgekomen dat de staat in de vinger in de pap heeft in de kerken. Daar is weinig verschil tussen christendom en islam te merken.

De moslims van bij ons leven toch in hetzelfde land als wij blanken? Of is er een ander land voor baronessen? De nieuwe generaties zijn hier geboren, opgevoed en opgeleid, en leven in een land waar de scheiding tussen kerk en staat ook niet altijd volmaakt is geweest.

Als er een probleem is met de Islam, “dan zal het wel de schuld van de Islam zijn.” Niet wij maar zij moeten buigen. Dat is wat daar telkens achter schuilt.

Het is een contraproductieve houding. We kunnen de Islam afschaffen noch omvormen.

We kunnen alleen erkennen dat de moslims net als wij in een snel evoluerende wereld leven en dat ze een groeiend segment van de plaatselijke bevolking uitmaken.

Het mag allemaal wel gezegd worden, maar moeten we echt steeds meer polariseren, met loze kreten die nergens op berusten? Waarom sloven zovelen zich uit om het integratieproces stokken in de wielen te steken, door allerlei theorieën te ontwikkelen waaruit zou moeten blijken dat de Islam zich niet aan de Westerse samenleving kan aanpassen. Die onheilsprofeten kunnen we missen als kiespijn.

Laten we beginnen met een minimum aan respect voor elkaar.