Blog Lente 2017

27. mei, 2017

Doelwit

Op een zeer waardige manier, vind ik, word er in Manchester op de ramp gereageerd. Iedereen is verslagen, maar dan met een gevoel van samenhorigheid dat in sommige delen van de wereld wel eens zoek is. We hebben intussen van al onze vrienden te horen gekregen dat ze veilig en wel zijn en dat ze geen rechtstreekse betrokkenheid te betreuren hebben.

Het zijn allemaal mensen die moedig en eerlijk in het leven staan, en met een kwinkslag de dag doorkomen. De sfeer is er nu wel een beetje down natuurlijk, zo kort na de feiten, zoals ik via facebook van hen kan vernemen. We weten nu al dat de dader een tweeëntwintigjarige plaatselijke Brit van Libische afkomst was.

Over zijn motivatie weten we nog niets, maar we mogen voor het gemak even aannemen dat het om een terreurdaad op basis van extreem islamitisch denken gaat, die elke rechtgeaarde moslim zal veroordelen. Hier is keihard geweld gebruikt in een van de tempels van onze Westerse consumptiemaatschappij: de Manchester Arena zowat de grootste muziekzaal van Europa.

Het publiek bestond overwegend uit opgewonden meisjes die na het concert wel moe geschreeuwd zullen zijn geweest toen de dader toesloeg. Jonge mensen die een popidool kwamen toejuichen, Ariana Grande, van wie ik nog nooit had gehoord. De meeste aanslagen gebeuren op of om transportmiddelen zoals vliegtuigen en metrostellen.

Nu mag je wel zeggen dat de Manchester Arena overgaat in het Victoria spoorwegstation, zo dicht dat ze tegen elkaar liggen. Het openbaar vervoer is dus mee getroffen, maar het valt me toch op dat het hier niet gaat om sabotage van personentransportsystemen, maar om het treffen van het brede publiek in al zijn onschuld. Jongeren en hun ouders.

Dat die als doelwit worden gekozen door een terreurgroep, van welke origine ook, tart de verbeelding, maar zinloos is het niet. Het objectief is onze way of life aanvallen. Ons onzeker en bang te maken. Daar mogen we niet aan toegeven. We moeten integendeel verder gaan en proberen onze wereld te verbeteren.

Er kan wellicht nog heel wat gebeuren om de wortel van het kwaad weg te nemen, die te vinden is in de ongelijkheid en het ongeziene geweld dat gebruikt wordt om haar te handhaven.

25. mei, 2017

Rustbank in het park

Wat de tuinen van de Fletcher Moss Botanical Gardens in Didbury, Manchester ook nog zo bijzonder maakt, is het feit dat de dood er een plaats tussen het leven heeft, en zowat overal onnadrukkelijk aanwezig is. Nog los van de anekdotische aanwezigheid van verschillende platte grafplaten die in de tuin onder een ijf liggen, of een taxus of een venijnboom, want dat zijn de vertalingen van yew-tree.

Deze grafstenen zijn er gelegd voor de honden van Fletcher Moss die er begraven zijn, met een spreuk van dank voor de trouw en de vriendschap vanwege deze viervoeters. De Alderman deed zijn schenking in 1915 en overleed in 1919. We mogen dus aannemen dat de laatste rustplaats van deze dieren meer dan honderd jaar oud is. Ik ben vergeten te noteren welk jaartal er op stond.

Naar verluidt zou er ook een van zijn paarden begraven zijn, maar dat graf is niet terug te vinden. Op een heel ander niveau en daarmee niet in tegenstrijd zijn de rustbanken in het park die op hun manier de overledenen uit onze tijd gedenken. Het gaat om houten banken van een tamelijk duurzame constructie die zich ertoe leent een bronzen plaque te dragen met een naam, een jaartal en een spreuk.

Mensen die dat willen kunnen een bank sponsoren en zo een herinneringsplaque laten aanbrengen. Dat vind ik wel een aardig idee. Meer en meer overledenen laten hun as verstrooien, maar dan heb je als overgeblevene niet zo een bestaande plek waar je naartoe kunt gaan, wat in het geval van een graf op het kerkhof wel het geval is.

Ik vind die Engelse oplossing, van een plaque in het park, wel aantrekkelijk, omdat het aandenken zich nu net niet in een kerkhofomgeving bevindt, waar de doden elkaar verdringen. Hier gaat het om een bescheiden aanwezigheid die niet opvalt, tenzij je er begint op te letten. Als je van iemand hebt gehouden, en je bent die persoon verloren, dan kun je op die manier toch iets doen om het voorbije geluk te herdenken en het verdriet een vorm te geven.

“Het is niet omdat je mij niet kunt zien, dat ik er niet meer voor je ben” Dat vind ik zeer vrij vertaald een hele mooie spreuk die ik daar las. “If you can’t see me, it does not mean I have left you.” Raymond Hewitt 2010. Dat vind ik ontroerend, dat de liefde ons na onze dood nog een klein stukje bestaan gunt. Zo overwint de liefde toch nog een klein beetje de dood.

24. mei, 2017
visitmanchester.com

We zijn diep getroffen door het drama in Manchester waarbij tientallen mensen zijn omgekomen. Veel jongeren die de show hadden bijgewoond. Er zijn geen woorden voor die deze daad die zich blind tegen een menigte richt.
Het zal na de aanvankelijke rush wellicht zorgen voor afnemende bezoekersaantallen in het komende jaar, als we op de Brusselse ervaring mogen afgaan na de aanslagen van 22 maart 2016.
Daarom meer dan ooit: Bezoek Manchester!

https://www.visitmanchester.com/

23. mei, 2017

Hoe Engels kan het worden?

Nabij de Mersey rivier, die van Manchester naar Liverpool stroomt, en die wereldbekend is dankzij de Beatles en de Mersey-Beat liggen deze mooie tuinen die van een microklimaat genieten waarin allerlei bomen planten gedijen die een botanische verzameling vormen. Een idyllische plek met een oud kerkje erin, omringd door bemoste grafstenen.

Het hele oord ademt een bijna tastbare verstilde vrede uit, die in schrille tegenstelling staat met de spookverhalen die omtrent de ‘Old Parsonage’ verteld werden. Fletcher Moss was een wethouder of schepen (alderman) van Manchester, een politicus met een filantropische visie zoals je die in de negentiende eeuw nog had.

Hij heeft deze tuinen bij leven aan de openbaarheid geschonken, of voorwaarde dat hij er mocht blijven leven tot zijn dood, en met de wens dat het domein publiek toegankelijk zou zijn. Er is weinig aan veranderd, waardoor het een beetje buiten de tijd lijkt te staan. Het is thans een druk gebruikt cultureel centrum, waar de jongeren en de ouderen uit de buurt allerlei dingen kunnen doen.

Het verhaal is nu dat Fletcher Moss, de vooruitstrevende filantroop, het pand betrok nadat de vorige eigenaar, die pastoor was (vicar) van het kerkje zich erover bekloeg dat het er spookte. Het huispersoneel vertelde over de aanwezigheid van een ongelukkige mevrouw Newell die er had geleefd.

Verschillende huurders waren elkaar opgevolgd, maar ze bleven nooit lang tot de wethouder erin trok. De jaren nadien heeft Moss zelf die mythe van het spookhuis in stand gehouden. Hij vertelde dat er geluiden te horen waren die niet verklaard konden worden, of dat hij soms een plotse kilte in de rug voelde, dan wel de aanwezigheid van iets of iemand gewaar werd, op een onverklaarbare manier.

Dat bracht hem echter niet van zijn stuk en hij liet het aan zijn hart niet komen. Hij onderzocht zowat alles wat hem in handen viel en schreef daar ook heel veel over, met de bedoeling wat hij vond onder de aandacht van het publiek te brengen. Hij reisde de wereld rond, stichtte een openbare bibliotheek met het geld van de puissant rijke Carnegie en lag mee aan de basis van de nationale organisatie van vogelliefhebbers. En hij gaf ons dus deze tuinen.

22. mei, 2017

Als we goed kijken, zien we dat het dezelfde hommel (centraal in beeld) en dezelfde struik is als op het plaatje van eergisteren. Foto's genomen in Fletcher Moss Botanical Gardens, 20 Mei 2017