Blog Herfst 2017

9. dec, 2017
eind-jaren-1980-doodsangst-en-onzekerheid


Het einde van de vrolijke jaren zeventig, tenminste vanuit het oogpunt van de homobeweging. Het was ineens gedaan met vrijheid blijheid en de grenzeloze promiscuïteit in sommige milieus. Niet dat daar op zich iets tegen in te brengen valt.

http://www.bruzz.be/nl/actua/aidsbegeleiding-brussel-eind-jaren-1980-doodsangst-en-onzekerheid

8. dec, 2017

Om zeven uur 's ochtends in het indrukwekkende Flageygebouw. Met dank aan Anneke Hermans voor de foto.

7. dec, 2017

De uitbraak van de Aidsepidemie

Wereldaidsdag 1 december 2017.

In de openingszin van het interview noemt Tim Devriese de Diksmuidelaan ‘statig.’ Ik wil verder niets op het stuk afdingen, maar statig was het toen niet zo. Statig gebouwd dat wel en met bomen in het midden. Maar het ging om een appartement boven een mediterraanse groentehandelaar, waar in de zomer ontelbare watermeloenen van eigenaar verwisselden.

De Diksmuidelaan en de Ieperlaan verwijzen naar de eerste wereldoorlog. Ze kruisen elkaar en om die kruising vond en vind je nog altijd van die handels in groenten en fruit, droogvoeding, een kippenslachterij en een halalslager. Zo statig was het er niet, maar wel een levendige en boeiende buurt, met vergane glorie wat de gevels betreft.

We kwamen daar aan begin 2017 doordat een balletgala in het koninklijk circus voldoende geld in het laatje bracht om onze werking te beginnen. Wat we ook deden. The foundation opende haar deuren. Wat ook een beetje ontbreekt in het stuk, is dat ik dat niet alleen heb gedaan. Ik deed dat samen met een équipe en een heleboel andere mensen die daar hun latijn in staken.

Het is nog altijd het mooiste wat ik in mijn leven heb meegemaakt. Het enthousiasme van het jaar 1986, dat aan het balletgala voorafging, en de ontwikkeling tot een werkzaam buddy-systeem dat er op volgde. Ik heb toen heel veel positieve lui mogen ontmoeten, die zich belangeloos voor anderen inzetten. Ik vraag me soms af of het vandaag nog zou kunnen.

Mijn excuses dus voor degenen die het toen hebben meegemaakt als je dit nu leest. Het lijkt alsof ik al die pluimen op mijn hoed wil steken. De journalist heeft een en ander kort samengevat, waardoor wellicht die indruk kan ontstaan. Neemt niet weg dat ik bijzonder blij ben met de aandacht die nog een keer is besteed aan deze periode in mijn carrière.

We kunnen ons dat nu nog maar moeilijk voorstellen wat de Aidsepidemie met ons deed in die jaren, met de hele samenleving in alle landen ter wereld. De angstpsychose omtrent besmetting en dood die de nieuwe ziekte losmaakte, in samenhang met (homo)seks, druggebruik en arme landen. Het was een breed maatschappelijk fenomeen dat het nieuws overheerste.

6. dec, 2017
De stilte en het onuitsprekelijke

Als referentie geef ik graag een boek mee over schoonheid en mystiek dat ik iedereen kan aanraden: https://www.epo.be/nl/filosofie-ethiek-wetenschappen/2590-De-stilte-en-het-onuitsprekelijke-9789462670839.html

5. dec, 2017

Beste Dirk,

Dankjewel voor je wijze woorden en hartelijkheid. 

Taha was zoals vele andere mannen en vrouwen met het hart op de juiste plaats een doorgever, iemand die inspireerde, die met mensen een stukje weg aflegde.  We kunnen leren van zijn aanpak, van zijn manier van een beweging creëren en van er vulling aan te geven.  Want, zoals hij dat deed, geloof ik dat het spoor dat we trekken iets is dat we samen realiseren. 

De organisatie van Huis van Vrede vraagt inderdaad een kader, en dat moeten we voorzien.  In de kunst is het kader de afwerking van het schilderij, van de foto, de beeldcreatie.  Zonder een creatie vooraf die af is, kunnen we geen passend kader vinden.  Daarom geloof ik dat we daar nu nog niet helemaal aan toe zijn. 

We zijn met Huis van Vrede gezamenlijk aan ons eerste schilderwerkje bezig.  Dat is die mogelijkheid aanbieden waarover je het had: de ontmoeting als kleuren en figuren laten uitproberen die de ‘vrijheid en mystiek’ bepalen.  Dit dynamische, ergens riskante samenwerk is mooi op zich en kan ook niet anders dan iets bevallig opleveren. 

Met andere woorden, de verscheidenheid die we nastreven met Huis van Vrede zijn de kleuren van het schilderij.  Er zijn contrasterende kleuren die mooi zijn als je ze naast elkaar zet en er zijn complementaire kleuren die hetzelfde effect geven op een andere manier. 

We hebben een aantal mooie momenten beleefd in de paar maanden dat we onze bijeenkomsten organiseerden.  Zo denk ik aan de keer dat we onze meditatie hadden in een taverne.  We hadden het erover dat mensen naar een bar komen voor een moment van extase, van samen even stoom afblazen.  Of je doet dit ‘jezelf afgeven’ helemaal alleen en je zit wat eenzaam aan de toog te mijmeren. 

In dat laatste herkenden we de meditatie die we doen met Huis van Vrede.  Het is als de barman die het stille van zijn klanten aanvoelt, die ingaat op hun meditatie, een stukje dicht bij hen gaat staan.  Ik herinner mij hoe werd besloten dat het een beroep van aanvoelen van mensen is.  De extase en de meditatie kunnen contrasterend lijken, zoals zwart en wit.  In de religieuze liturgie hebben ze beide hun plaats.  In de ‘gewone’ wereld heb je dat bijvoorbeeld in de bar.

Thierry Limpens